Ταξίδι στα Κύθηρα

σονέττο του Κώστα Ουράνη

Τ' ωραίο καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,

μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και σε λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης-του έρωτα τη θριαμβική θεά.

Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν

και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο


ΑΝΤΟΥΑΝ ΒΑΤΤΩ (1684-1721 ) Επιβίβαση για τα Κύθηρα Ωραία τα νειάτα που ποθούν μέσα στον έρωτα να βρουν τον προορισμό τους.Στο πλοίο των ονείρων για τα Κύθηρα ας επιβιβαστούν. Έρωτες γύρω τους θα φτερουγούν και θα οδηγούν προς τη χαρά που ευδοκιμεί μονάχα εκεί μπροστά-μπροστά, στο πρώιμο της λαχτάρας πέλαγος,στo αρχικό κι αναρχικό κομμάτι της ζωής, στης νιότης το μικρό ταξίδι. Είθε όλοι οι νέοι, υγιείς, να επιβιβαστούν στου έρωτα το πλοίο, το ηδονικό, στον πλου κατά τα Κύθηρα να μπουν, στο όνειρο να αρμενίσουν και να το χαρούνε, στα Κύθηρα, στου έρωτα τα Κύθηρα ν' αξιωθούν να ρθούνε.

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑΣ

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

ΝΟΣΤΟΣ. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ.


Δασονάρια, εκεί που ο Ήλιος βασιλεύει και η ζωή μου γαληνεύει.

Όμως καπνός δεν βγαίνει πια από την καμινάδα.
Που πήγανε οι άνθρωποι της φύσης;
Που πήγε η ομορφάδα της ζωής;
Ω πρόγονοι μου, όσο σκληρά κι αν ζήσατε εδώ,
όμως κοντά εσείς ζήσατε στη φύση μας και στο Θεό.
Αχ, άλλος δεν φταίει από μένα, που έγινε ερείπιο το σπιτάκι.
Άλλος κανείς δεν φταίει , που έγινε ερείπιο η καρδιά μου!






Δασονάρια εδώ με τα Μυρτίδια στο βάθος και τα Λιμνάρια μακρύτερα (πασχίζοντας να ξαναπρασινίσουνε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 2005).

Δεξιά το Μέγα Λαγκάδι, το φοβερό, που πρέπει να το διασχίσεις για να φτάσεις στα Δασονάρια, εάν δεν σε ξοπάρουν πιο πριν οι Λαγκαδίτες κι ο Ξενολαός και ο Άρβαλος του Μουσκαριού που απ' το στόμα βγάνει φλόγες.

Κάτω οι άγριες δυτικές ακτές των Δασοναριών. Μαύρος Βράχος, Άγιος Κρασάς, Σπαραγαρείο, Κάλανη, Βάνης. Και οι εκβολές του Μεγαλαγκαδιού, το κατάφυτο Σπακολάγγαδο με τα τρεχούμενα νερά του και τον παλιό νερόμυλο δίπλα σχεδόν στο κύμα.
....
...ευτυχώς , ο Ήλιος μου δείχνει πάντα τους βράχους πάνω απ' τη θάλασσα.
Μπορεί να φταίω λοιπόν, ερείπιο της καρδιάς μου,
αλλά πάντα έχω τους βράχους για πρότυπο.
Να δεις που ως το τέλος....
.... η γη μου θα με αναγεννά.....
.....ελπίζω....
Ω ναι, στα Δασονάρια με περιμένουν
οι ψυχές των προγόνων
για να με εμβαπτίσουνε εκ νέου
στην κολυμπήθρα των ονείρων μου....Νόστος....ελπίδα...
(...όσο κι αν ξεπέφτω , να χαθώ είναι δύσκολο...
...θα χαθώ μόνο αν... αν χαθεί η πατρίδα μου...
ή αν εγώ απ' αυτήνε χαθώ....)

Δεν υπάρχουν σχόλια: