Ταξίδι στα Κύθηρα

σονέττο του Κώστα Ουράνη

Τ' ωραίο καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,
γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,
με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα
και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,

μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα
σε δέντρα και σε λούλουδα και γάργαρα νερά
υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία
της Αφροδίτης-του έρωτα τη θριαμβική θεά.

Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!
Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,
τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν

και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο
απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο
με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο


ΑΝΤΟΥΑΝ ΒΑΤΤΩ (1684-1721 ) Επιβίβαση για τα Κύθηρα Ωραία τα νειάτα που ποθούν μέσα στον έρωτα να βρουν τον προορισμό τους.Στο πλοίο των ονείρων για τα Κύθηρα ας επιβιβαστούν. Έρωτες γύρω τους θα φτερουγούν και θα οδηγούν προς τη χαρά που ευδοκιμεί μονάχα εκεί μπροστά-μπροστά, στο πρώιμο της λαχτάρας πέλαγος,στo αρχικό κι αναρχικό κομμάτι της ζωής, στης νιότης το μικρό ταξίδι. Είθε όλοι οι νέοι, υγιείς, να επιβιβαστούν στου έρωτα το πλοίο, το ηδονικό, στον πλου κατά τα Κύθηρα να μπουν, στο όνειρο να αρμενίσουν και να το χαρούνε, στα Κύθηρα, στου έρωτα τα Κύθηρα ν' αξιωθούν να ρθούνε.

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΡΑΪΝΔΡΟΥ ΝΤΑΛΑΡΑΣ

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

ΔΡΥΜΩΝΑΣ, ΕΔΩ ......ΑΝΑΔΥΘΗΚΑ ΕΓΩ

Να το μικρό μου το χωριό,
"ο τόπος ο μικρός, ο μέγας!"


Ας ξεκινήσουμε από τις εκκλησιές: Άγιος Αντώνης (17 Γενάρη το πανηγύρι) γείτονας αγαπητός και αποκούμπι, όταν η λογική τα στήλωνε κι έκρυβε την αλήθεια.


Έξι μήνες μετά, ακριβώς, 17 Ιουλίου, το άλλο μας πανηγύρι. Κι η Αγία Μαρίνα , η αιωρούμενη στους αιθέρες, με το εξαίσιο καμπαναριό της και το κατάλευκο του ασβέστη της, να μας ανεβάζει στην δόξα της απεραντοσύνης. Οι ουρανοί , ανήκουνε στη γη μας.

Άποψη του δώθε Δρυμώνα

Το τρακτέρ και πίσω του οι γλάροι. Πάμε να οργώσουμε τη γη μας στο κάμπο του Δρυμώνα. Στο πάνω-πάνω σπίτι , αριστερά επάνω από την εκκλησιά του Άγιου Αντώνη, είναι το σπίτι μου, νάτο από κοντά,




















εκεί είχα την τύχη της έναρξης της ύπαρξης. Τη γη αυτή την αγαπώ πιο πάνω απ' τους ανθρώπους.

Όσες κι αν πέρασαν ομίχλες από 'δω και βάσανα πολλά
και στεναχώριες,
όλα τα έσβηνε ο Ήλιος το πρωί, που ολόλαμπρος
ξανά μέσα στην κάμαρή μου εισχωρούσε.

Έτσι κατάντικρυ που στέκει ο Δρυμώνας στην Ανατολή,
α, δεν έχω φόβο ούτε στον τάφο να ξεμείνω
χωρίς φως ουράνιο!!



Χειμώνας Ανατολή του Ήλιου μέσα από το σπίτι μου, από την κάμαρά μου στο Δρυμώνα.



















Ανατολή από την ταράτσα του σπιτιού μου


Ανατολή, ανατολών και οι εν σκότει και σκιά είδομεν την αλήθεια......
είδομεν την πιο τέλεια ομορφιά ν' ανατέλει πίσω απ' το καμπαναριό της Αγίας Μαρίνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: