....κι όταν τα καλοκαίρια έρχομαι κοντά σου νησί μου μαγικό,
τη θάλασσά σου προσκυνώ, τον ουρανό,
το χώμα σου, το μύθο σου μαζί
τον ποιητικό κι ουτοπικό....
Μέσα στα χώματα, τα σώματα όλα είναι ζωντανά.
Απ' τις σκιές του παρελθόντος συ δροσίσου τώρα γιε μου.
Εσύ δασκάλεψέ τον όμορφα, Ήλιε στρατηγέ μου.
Σαν πεντακάταρτο καράβι ας είναι η ζωή μας. Με ανοιγμένα όλα τα πανιά,
σ' όλου του κόσμου τσ' ομορφιές να τριγυρίζει,
μα κάθε τρεις και λίγο πίσω να γυρίζει
και στο εξαίσιο Καψάλι να πλευρίζει.
Στη πιο ζεστή αγκάλη του ντουνιά.




Εκεί που υμνείς τη θάλασσα, έρχεται η στεριά , σε ξεγελά,
σε αλλοπαίρνει με ρυάκια , με λαγκάδια, με βουνά!
Τα φιλαράκια στη λαγκαδία του Πετρουνιού. Ενδόγειος παράδεισος.
η γη είναι ζεστή , ο δρόμος μας ευρύτερος.

















